Norweski Mechanizm Finansowy przeznaczył blisko 1,8 mln euro na badania nad przenoszeniem czynników wzrostu do wnętrza komórki, prowadzone przez zespoły prof. Jacka Otlewskiego z Uniwersytetu Wrocławskiego i prof. Sjura Olsnesa z Instytutu Badań nad Rakiem w Oslo.
Liczne toksyny bakteryjne i roślinne działają na żywy organizm przenosząc do wnętrza jego komórek aktywne enzymatycznie białka. Przypuszcza się, że transport niektórych czynników wzrostowych i cytokin do jądra i cytozolu może przebiegać podobnie i być efektywnym sposobem przekazywania sygnałów, ale hipoteza ta nie jest powszechnie akceptowana.
Nasi biotechnolodzy wraz z norweskimi kolegami zamierzają opisać mechanizmy przenoszenia ludzkich czynników wzrostu fibroblastów FGF1 i FGF2 do wnętrza komórek oraz ustalić, które z odpowiedzi komórkowych są skutkiem tego procesu.
– Zidentyfikowani zostaną wewnątrzkomórkowi partnerzy białkowi oddziałujący z FGF1, FGF2 oraz z C-końcową sekwencją ich receptora (FGFR1). Białka partnerskie będą identyfikowane przy użyciu zaawansowanych technik proteomiki i biologii komórki oraz spektrometrii mas. W kolejnym etapie przeprowadzona zostanie analiza oddziaływań pomiędzy tymi białkami a czynnikami wzrostu lub ich receptorem – wyjaśnia prof. Jacek Otlewski, dziekan Wydziału Biotechnologii i szef Zakładu Inżynierii Białka, w którym realizowany jest finansowany przez norweski fundusz projekt.
Do tej pory zespoły polski i norweski zidentyfikowały krótką sekwencję aminokwasową na końcu C receptora FGFR1, niezbędną do przeniesienia białka do wnętrza komórki. Po wniknięciu do cytozolu, FGF1 jest transportowany do jądra, gdzie pozostaje do momentu ufosforylowania, następnie czynnik ten jest eksportowany z jądra.
– Ze względu na udział FGF1 w rozwoju kilku podstawowych typów raka, w tym raka piersi i prostaty, mamy nadzieję, że otrzymane przez nas i norweskich kolegów wyniki otworzą możliwości opracowania nowych metod terapii – mówi prof. Otlewski.
Norweski Mechanizm Finansowy przeznaczył na wsparcie projektu „Translokacja fibroblastycznych czynników wzrostu 1 i 2 do cytozolu i jądra” 1798 tys. euro, z czego Uniwersytetu Wrocławskiego otrzyma 54,5 proc., a Instytut Badań nad Rakiem w Oslo – 45,5 proc.